Bestaand verhard oppervlak aanpassen of afkoppelen

Afkoppelen betekent dat regenwater niet langer via het riool wordt afgevoerd naar de rioolwaterzuivering. In plaats daarvan wordt het regenwater ter plekke in de bodem gelaten, of via een apart systeem naar het oppervlaktewater geleid. Dit voorkomt dat relatief schoon water naar het riool gaat en dat riolen overbelast raken bij hevige regen. Afkoppelen speelt alleen bij bestaande bouw. Bij nieuwbouw is het gescheiden afvoeren van regenwater al de norm.

Dat hangt af van de omvang van de aanpassing. Als de situatie feitelijk gelijk blijft, geldt alleen een minimale eis van 10 mm regenwater dat in de bodem moet kunnen zakken. Bij daadwerkelijke wijzigingen of uitbreiding van het verhard oppervlak gelden ook eisen voor het opvangen van grotere hoeveelheden regenwater. Omdat het om een bestaande situatie gaat, is het aantal mogelijkheden om aan de volledige bergingseis van 100 mm te voldoen naar verwachting beperkt. Hierom spreken we bij aanpassing van verharding van maatwerk.

Bij een nieuwe uitlaat gelden dezelfde eisen als bij het aanpassen van verharding. Het afkoppelen mag niet leiden tot extra belasting op het watersysteem.

Ja. Herbestrating en rioolrenovatie worden beschouwd als een natuurlijk moment om afkoppelen te overwegen en te regelen. Dit geldt ook voor het vervangen van een gebouw, de herontwikkeling van een parkeerplaats of een verandering van materiaalsoort.

Als de situatie niet verandert (bijvoorbeeld als het verhard oppervlak en de werking van het watersysteem gelijk blijven) wordt er niet automatisch een nieuwe opgave opgelegd. Ontwikkelingen mogen de werking van het waterysteem niet verslechteren. De praktijk is immers dat er soms een nieuwe ontwikkeling ruimtelijk is, maar dat de impact op het watersysteem niet veranderd (bijv. woningen realiseren, door het herbestemmen van industrieel erfgoed binnen de bebouwde kom). Tegelijkertijd biedt elke transformatie / aanpassing van bebouwd gebied een kans om (meer) rekening te houden met het veranderd klimaat en dit willen we graag stimuleren.

Bij een perceel dat al volledig verhard is, wordt de 100 mm niet standaard over het hele oppervlak gelegd. Alleen als de belasting op het watersysteem toeneemt of de functie verandert (bijv. bij een functiewijziging naar wonen waarbij het gebied een hoger beschermingsniveau krijgt conform de NBW normering), ontstaat een aanvullende opgave. Tegelijkertijd biedt elke transformatie / aanpassing van bebouwd gebied een kans om (meer) rekening te houden met het veranderd klimaat en dit willen we graag stimuleren.

We herkennen dit vraagstuk. In bestaande stedelijke gebieden is de ruimte beperkt en moeten verschillende functies (waterberging, groen, recreatie, verkeer) worden gecombineerd. Daarom zien wij een verschuiving van de aanpak van uitsluitend projectmatig oplossen naar een meer gebiedsgerichte en integrale benadering, waarbij functies moeten worden gecombineerd. Het is immers zo dat afkoppelprojecten of herinrichtingen van wijken geprogrammeerd worden, dus dat geeft mogelijkheden om samen met het waterschap vooraf naar ruimte te zoeken en afwegingen in de waterketen te maken.

Ook zonder vergunning werkt de waterschapsverordening via algemene regels en vroegtijdige afstemming. Verder blijft het zo dat er een wisselwerkig blijft in de waterketen waarin gemeenten en waterschap af moeten stemmen.

De bodemopbouw en grondwaterstand (zoals een hoge GHG of verzadigde bodem) worden meegenomen in de uitwerking van de maatregelen, maar niet in de hoogte van de compensatie-eis zelf. In gebieden met hoge grondwaterstanden of verzadigde bodem vervalt de infiltratie-eis. De focus ligt op waterberging en vertraagd afvoeren.

Afkoppelprojecten of herinrichtingen van wijken etc. worden geprogrammeerd, dus dat geeft mogelijkheden om samen met het waterschap vooraf naar ruimte te zoeken en bredere afwegingen (o.a. in de waterketen) te maken.

De manier waarop die interactie gaat, en afstemming hierover plaatsvindt, en de landelijke afspraken daarover (NBW) blijven hetzelfde.

De normen versterken elkaar (lokaal en regionaal) in het voorkomen van wateroverlast en het goed laten functioneren van het hele watersysteem — van straatniveau tot watersysteem niveau.

Integraliteit blijft een belangrijk uitgangspunt. Met de regels sturen we op samenhang met het regionale watersysteem (als sluitstuk). Integraliteit moet ook verder vorm krijgen in samenwerking en gezamenlijke planvorming met gemeenten ('tijdig aan tafel' ).

De verordening is een sluitstuk. De strategie van de waterschappen gaat er ook over om meer vooraf programmatisch en met maatwerk te zoeken naar ruimte en verbetering, dan steeds achteraf via de verordening te eisen.